կրակայրիչ

 

1. կրակ֊այր֊իչ (Ածական)

   Փորձել կրակը այրել, այսինքն հիմարության գերադրական աստիճան։

կրակ ֊ էլեմենտալ
այր ֊ այրել
իչ ֊ անձնավորող վերջածանց։

Գործածություն՝
   Օր 1. Այս ինչ արեցիր այ կրակայրիչ։